Tom Breur

Tom Breur helpt als onafhankelijk consultant bedrijven meer geld te verdienen met hun data. Oorspronkelijk begonnen als dataminer, houdt hij zich in zijn huidige praktijk vooral bezig met strategie, datawarehousing, organisatie-alignment, en training en coaching van BI-professionals. Als spreker en docent heeft hij een reputatie opgebouwd met zijn kritische en controversiële kijk op het vakgebied.

 Met enige verwondering las ik laatst een discussie over de “intelligentie” van BI. Verwondering omdat “intelligence” zich laat vertalen als informatie, en niet intelligentie. Maar verwondering ook over emoties die hoog opliepen.

Van de ene kant hoor ik misnoegen over de ondergeschikte rol die BI zo vaak speelt. Wij als BI professionals vinden dat “natuurlijk” niet terecht. Ik hoor collega’s verzuchten hoe jammer ze het vinden dat meer “geavanceerde” data toepassingen (doorgaans) buiten beeld blijven. Nadat een DWH-, rapportage- of OLAP omgeving is ingericht blijft men maar al te vaak steken bij redelijk “platte” rapportages. Een aanzienlijke investering in het fundament krijgt zo niet de gewenste of beoogde ROI.

Maar van de andere kant lijkt men soms wars van zelfkritiek. Sommigen gaan zelfs zo ver dat ze menen dat BI zich boven business cases moet verheffen. Alsof het vanzelfsprekend is dat bedrijven in BI moeten investeren! Persoonlijk ga ik er van uit dat directies doorgaans rationeel en verstandig besluiten. En als BI dan “buiten de boot” valt, hebben we kennelijk onze toegevoegde waarde onvoldoende aangetoond.

Mijn keuze voor dit dierbare vak komt voort uit de rotsvaste overtuiging dat wij een centrale rol spelen bij belangrijke innovaties in de manier waarop bedrijven worden aangestuurd en beoordeeld. En de enige manier om in de “corporate foodchain” omhoog te klimmen lijkt me ook de Koninklijke weg: door keer op keer onze toegevoegde waarde aan te tonen. Ook met kwantitatieve business cases waarin de bijdrage aan bedrijfsresultaten transparant wordt aangetoond. Door een “verhaal” te destilleren uit ruwe gegevens. En door te helpen beslissingen steeds vaker te baseren op feiten i.p.v. onderbuikgevoel.